Ter voorbereiding van deze blog neem ik m’n dagboek en de foto’s door en denk “het is weer veel te veel!”. We zien en doen zoveel dingen, ontmoeten zoveel interessante en leuk mensen en rijden door zoveel verschillende landschappen dat het haast niet samen te vatten is om er voor anderen een leesbaar maar ook nog enigszins interessant verhaal van te maken. Laat ik beginnen met een hele korte samenvatting, dan kun je zelf beslissen of je daarna nog verder gaat met de lange versie.

Dieren, heel veel dieren. Warm, heel erg warm. Weer een grensovergang en ook weer pech met de truck. Een oude bekende (want de wereld is klein, heel klein) en nieuwe mensen, veel nieuwe mensen. De Andes!

Hahaha, eigenlijk is het ook altijd het zelfde liedje. Ik zou het dus goed snappen hoor, als je hier stopt! 🤪

We zijn onderweg naar de Pantanal, het grootste moerasgebied van de wereld. Maar voor we daar zijn, moeten we eerst langs 1000 km sojavelden, een woestijn van monocultuur, zoals de Lonely Planet het zo mooi formuleert. Daarbij is het rond de 40 graden en als de zon onder is, blijft het de hele nacht tegen de 30C. Hoogtepunten zijn dan ook de stops bij benzinestations met lekkere goedkope en uitgebreide lunchbuffetten, internet, airco en koude douches, oases in die woestijn!

Na een dag of vier bereiken we Aquidauana, een stadje aan de rand van de Pantanal. Er zijn in de stad opvallend veel vogels, zoals papegaaien, grote ara’s en witte reigers. Als we in de avondschemering een koude douche in het park nemen, zien we daar vele capibaras, een paar agouti’s, een gordeldier en grote zwermen vleermuizen boven het meer. Door de klimaatverandering is het de laatste jaren erg warm en droog in het midden van Zuid Amerika, hierdoor ontstaan er regelmatig grote bosbranden waardoor de dieren vluchten naar de steden waar ze blijkbaar goed gedijen en genoeg voedsel en water vinden in de parken en meren die daar aangelegd zijn.

Vanaf hier gaan we het asfalt af om dieper het moerasgebied in te trekken en we rijden over (nu nog) harde, droge kleiwegen en vele bruggetjes maar houden de weerberichten goed in de gaten omdat het regenseizoen gaat beginnen, en met natte modderwegen zijn we gewoon niet zo goed kunnen we uit ervaring zeggen.

Het is een mooie omgeving, groener dan verwacht, blijkbaar zijn er al een paar buien geweest. Wat tafelbergen aan de rand, weiden met vee, plukjes jungle met daar omheen moerassen vol kaaimannen, capibara’s, jabiru’s (soort mega ooievaar), moerasherten, wilde zwijnen, reuzenmiereneters (we zien er drie die dag!), roze lepelaars, nandoes, leguanen, toekans, ara’s, een vos, een slang en nog heel veel andere soorten vogels. Aan het eind van de dag zien we de wolken samentrekken en donkerder worden, we vinden niet echt een geschikte slaapplaats en besluiten daarom toch nog maar even door te rijden naar het volgende dorp, Rio Verde de Mato Grosso, dat we net halen voor het compleet donker is.

De volgende ochtend ligt er een plas olie onder de truck en blijkt de hydraulische druk van het koppelingspedaal verdwenen waardoor we niet meer kunnen rijden. Ondertussen begint het kei- maar dan ook keihard te regenen. Wat zijn we blij dat we niet in het moeras op een modderweg staan, maar op asfalt bij een benzinestationoase met alles wat we nodig hebben. Behalve dan een nieuwe zuiger voor de koppelingscilinder. In het hele dorp niet te vinden en na twee dagen internetten en rondbellen in heel Brazilië niet!! Via onze hulplijnen vinden we er één in Caacupé in Paraguay waar we deze reis begonnen zijn. We checken bus- en vliegverbindingen (opsturen is geen optie, spullen raken altijd kwijt of blijven hangen bij de douane) en het kost allemaal veel tijd én geld voor het ophalen van een onderdeel dat nog geen 30 euro kost, maar dat wel noodzakelijk is om de reis met de truck te continueren! Wat we ondertussen wel geleerd hebben is als er een onderdeel niet te krijgen is, moet je het oude reviseren. Dus richten we ons daar op. Uiteindelijk vindt Michiel via internet een zuiger met dezelfde diameter in een dorp 70 km ten zuiden van ons. Hij haalt het op met een bus en gaat daarna aan de slag met de veel te lange zuiger die ook nog eens van een heel ander materiaal is dan de oude. Hij boort en zaagt, knipt veren op maat, maakt de oude cilinder helemaal schoon en glad, vult hem met olie en na vier dagen kunnen we weer rijden! Zo ontzettend knap!!

Ondertussen is het regenseizoen losgebarsten en besluiten we om onze modderwegenroute verder maar te vergeten, dan maar geen jaguars zien bij Puerto Joffre. Even slikken maar al te blij dat we in ieder geval weer verder kunnen, rijden we terug naar het zuiden, maar dan over asfalt en via een weg die we twee jaar geleden ook al gedaan hebben. Toen waren er zoveel muggen en modder dat we afzagen van een bezoek aan de junglelodge in het zuiden van de Pantanal. Nu valt dat nog wel mee en durven we de 8 km modderweg wel aan (is toch wat anders dan 300 km naar Puerto Joffre).

Het is een leuke plek aan de Mirandarivier vol piranha's en andere dieren. We maken een boottocht in de vroege ochtend met Rodriquo en hij heeft verhalen over dat er daar ook wel eens jaguars te zien zijn. Die zien wij natuurlijk niet en wij denken dat hij dat alleen zegt om de boottocht wat spannender te maken want we zien bijzonder weinig dieren deze keer. Wel veel verbrande stukken jungle, ook hier zijn veel dieren gevlucht aldus de gids. ‘s Middags gaat Rodriquo nog een keer met andere toeristen en vraagt of we nog een keer mee willen. Nee hoor, het onweer barst net weer los en we geloven het wel. Uiteraard zien ze deze keer wel een jaguar, het kan dus wel! Ik neem ondertussen maar een foto van de barkrukken met jaguarprint en staart, ook leuk maar niet helemaal het zelfde als “the real thing”.

Door naar Bolivia. Maar eerst nog even naar Corumba aan de grens om Alessandro te bezoeken die ons twee jaar geleden in een elektronicazaak als verkoper aan een ventilator hielp maar ons ook hielp met het krijgen van internet door zijn BSN nummer te gebruiken en waar we sindsdien contact mee hebben gehouden. Zo’n leuke, lieve en intelligente knul die ondertussen gelukkig gestopt is met z’n baantje en er voor gekozen heeft om toch verder te studeren m.b.v. een studietoelage na onze ontmoeting vorige keer. Hij leert programmeren en weet alles van computers en Artificial Intelligence waar we een leuke discussie over hebben, hij spreekt perfect Engels (zichzelf geleerd via gamen). Hij leert me om Gemini te gebruiken i.p.v. de google assistent. Wow wat een uitvinding, je kunt haar (of hem, kun je instellen) echt alles vragen wat je maar wilt weten, ze vertaalt zelfs menukaarten en vertelt over de gerechten, een aanrader!

De grens over is toch weer spannend. Het geld voor de boete die we moesten betalen aan de douane van Brazilië ligt nog steeds bij het Nederlandse consulaat omdat het bedrag te hoog is om cash te storten bij de bank, feestdagen, personeelstekort enz….., niet te geloven toch!! Gelukkig is het helemaal geen probleem, ze zijn super aardig hier, net als twee jaar geleden. We ontmoeten nog een paar andere overlanders en zo is de oversteek zelfs gezellig te noemen. De Boliviaanse politie troggelt ons nog wel 10 euro af voor een flut documentje dat achteraf gewoon gratis blijkt te zijn, maar dat boeit me niet, al lang blij eindelijk Bolivia weer in te kunnen na twee uur formulieren geregel. Het is weer bloedheet.

De volgende dagen rijden we richting het westen naar Santa Cruz. We badderen weer in de warme rivier bij Agua Calientes waar de visjes onze handen en voeten van schilfertjes ontdoen. In San Jose de Chiquitos mogen we gelukkig weer een paar uur gebruik maken van het zwembad van een sjiek hotel. En in Cotoca is het jaarlijkse feest van de heilige maagd aan de gang, dus gezellig druk en een braderie op het centrale plein waar we een luiaard in één van de bomen zien hangen die zich daar helemaal niets van aantrekt, zo grappig. De 700 km door de Boliviaanse Chaco naar Santa Cruz, waar we vier dagen over doen, zijn ons bekend, maar toch anders nu in een ander seizoen. Overal zijn vlinders, de weg is er mee bezaaid, de lucht is er vol van en in iedere plas water zitten ze met duizenden bij elkaar. Echt bizar, nog nooit gezien zoiets, het heeft iets magisch. Af en toe zien we ook Mennonieten met hun paard en wagen, alsof we in de verkeerde eeuw beland zijn.

Bolivia heeft een brandstofprobleem, al maanden. Eerst gaf de overheid de schuld aan de wegblokkades die opgeworpen waren door ontevreden burgers. Die blokkades zijn allang weg, maar nog steeds verschijnen er te weinig brandstoftrucks bij de stations om ze gevuld te houden. Blijkbaar importeert Bolivia alle brandstof en heeft het land te weinig dollars om voldoende in te kunnen kopen. Een structureel probleem dus, dat wel maanden of zelfs nog langer kan duren. De wegen zijn hierdoor wel bijzonder rustig en gelukkig wisten we het van tevoren en hebben we in Brazilië nog helemaal volgetankt. Goed voor zo’n 1500 km, maar net niet genoeg om het land te kunnen oversteken naar Chili. Veel overlanders mijden het land hierom momenteel, maar wij willen het toch graag proberen, we zijn fan van Bolivia met z’n kleurrijke markten, traditioneel geklede indianen, lama’s en mooie landschappen. Daarbij hebben we tijd genoeg, dus we geven het een kans en zullen bij ieder station even stoppen en vragen om diesel. Tot Santa Cruz zijn dat 20 stations waarvan er 15 geen diesel hebben en er bij de 5 anderen wagens dagen in de rij staan en er niet verkocht wordt aan buitenlanders. Hmmmmm dat is niet erg hoopgevend. Maar in Santa Cruz vinden we eindelijk een station dat wel bereid is om onze tank te vullen, wel moeten we er alsnog 4 uur voor in de rij gaan staan en het dubbele betalen dan de locals. Dat geeft mij mooi de tijd om naar een markt in de buurt te lopen om dollars te wisselen en een paar meeneem maaltijden op te halen, zodat we tijdens het wachten kunnen lunchen.

We staan een paar dagen bij Landhaus. Dat is een lunchrestaurant (iedereen eet in Bolivia ‘s middags de warme maaltijd) met plek voor een paar campers in de jungletuin achter het restaurant. Sergio en Rudy zijn zwagers en eigenaren van het geheel, en vertellen ons een hoop over de omgeving en over Bolivia. ‘s Ochtends worden we gewekt door lachende apen boven ons en iedere dag ligt onze trap vol verschillende soorten mango’s die uit de tuin komen en die verrukkelijk zijn. We eten ook super lekkere bbq steaks en genieten van de uitgebreide saladebar van het restaurant. Michiel gaat nog een ochtend mountainbiken met Rudy. Door de dagelijkse onweersbuien is het iets minder warm maar nog steeds wel benauwd en het muggenaantal neemt toe. Het is de hoogste tijd om richting de koelere bergen te gaan!

Samaipata is een leuk bergdorpje met een heerlijk lenteachtig klimaat, waar veel reizigers zijn blijven hangen vanwege de leuke sfeer en de goede temperaturen. Het dorpsplein is levendig en al helemaal in kerstsfeer met honderden lampjes en een kerstboom gemaakt van oude kratjes waardoor het er ‘s avonds nog gezelliger uitziet.

In de buurt kun je mooie hikes maken en een buurtbewoner wil ons wel voor een paar centen met de auto de bergen in rijden, vanwaar wij dan 13 km over een bergpad door een prachtige wilde omgeving weer omlaag kunnen lopen. Een nieuw record voor mij sinds m’n enkelbreuk en ik overschat mezelf compleet. Het pad is steil, smal en langs diepe afgronden, het stormt boven in de bergen en we worden soms bijna omver geblazen. Er liggen een hoop losse steentjes en ik ben blij met m’n stokken, soms ga ik maar gewoon zitten en laat me een stukje omlaag glijden. Het tempo is tergend traag en we hebben veel te weinig eten (een paar suikervrije muesli repen) en drinken (één fles water) bij ons omdat ik dacht wel in 4 uurtje beneden te zullen zijn. Eind van de middag zijn we er nog niet en ik voel me steeds raarder, duizelig, suf, misselijk, zweten, slecht zien en op een gegeven moment kan ik na een rustpauze (de zoveelste) niet meer op m’n benen gaan staan. Supereng gevoel en ik besef me dat dit niet zomaar oververmoeidheid is. Ik kan alleen nog maar liggen met m’n hoofd naar het laagste punt (niet handig op zo’n smal paadje), voel me zeer beroerd en wil het liefste slapen. Dan besef ik me dat ik een hypo (te laag bloedsuiker) heb en weet beroepsmatig dat dat linke soep is in de middle of nowhere zonder eten en verder niemand in de buurt. Gelukkig vinden we onder in de rugzak nog een paar plakkerig gesmolten toffees die ik met tegenzin en een gortdroge mond weg kauw en binnen een half uur voel ik me een stuk beter en lopen we de laatste 5 km’s en zijn net als het donker wordt weer bij de camper. De koude douche is goddelijk!!

De volgende dag bezoeken we nog een oude Inca nederzetting, el Fuerte, op zich bijzonder om te zien en gelukkig hadden we van tevoren een museum bezocht met info, maar eigenlijk maakt de traag cirkelende condor hoog boven ons en de flarden mist tussen de bergen meer indruk dan de afgebrokkelde muurtjes die her en der op de berg staan.

We drinken een heerlijk apart smakend wit biertje in de plaatselijke biertuin en eten sinds lange tijd weer eens een pizza. Ik onderhandel 3 dagen over een unieke waterfluit van keramiek die ik in een winkeltje heb gezien en vlak voor we vertrekken uit Samaipata komen we tot overeenstemming en ik ben zo blij met m’n handgemaakte Huaco Silbador, waar ik al meerdere documentaires over gekeken heb voor we naar Zuid Amerika gingen. Het zijn twee vaatjes verbonden door een tunneltje, die gevuld worden met water, als je het water van de één in de ander laat lopen, klinkt er een bijzonder fluitje. Bedacht door precolumbiaanse indianen, geniaal.

Hoe anders zijn dan weer de Zuid Amerikaanse gitaartjes (Charango’s geheten), die de locals namaakten van de instrumenten van de Spanjaarden. Zij wisten niet hoe ze de holle buiken van de gitaren moesten maken, dus gebruikten ze (tot voor kort) het schild van een gordeldier als klankkast voor de 10-snarige gitaren met zo’n specifiek Latin geluid (luister maar eens naar el condor pasa). In Aiquila, het volgende dorp, worden deze gitaren nog steeds met de hand gemaakt en is er zelfs een museum over dat we bezoeken en waar de kaartjes verkoper voor ons een paar mooie liedjes speelt, zo leuk.

De volgende dagen klimmen we steeds hoger de Andes in, het voelt heerlijk vertrouwd, het is prachtig, het coulissenlandschap met z’n plaatselijke onweersbuien in de verte terwijl we er in de zon staand naar kijken, de zeldzame roodwang ara’s die we onderweg zien, steeds meer grote, bloeiende cactussen op de roodbruine berghellingen, de heerlijk ruikende onbekende vruchten die we langs de kant van de weg voor een paar centen kopen. Herderinnen met kuddes geitjes, hangbruggen, flarden panfluitmuziek en gezang uit een kerkje, vrouwen met lange vlechten en gekleurde doeken, mannen met cowboyhoeden, een rivier waar het water steeds meer helder van wordt naarmate we dichter bij de bron komen, en waar de weg zich langs omhoog kronkelt. De truck ronkt vrolijk en rijdt ons zonder enige moeite naar boven op naar volgende avonturen!