Onze verwachtingen van Peru waren niet hoog, we hadden de highlights al gezien 25 jaar geleden en bijna alle overlanders noemen dit als het minst leuke land van Zuid Amerika. Misschien dat het land ons daarom juist aangenaam verrast heeft. Tuurlijk ligt er veel afval langs de weg en zijn de mensen wat meer op zichzelf. Maar als je daar doorheen kijkt, zie je schoonheid, veelzijdigheid en culturele verrassingen om iedere hoek en hebben we ook hier vele leuke ontmoetingen en verwondermomenten. Een derde bezoek in de toekomst aan dit land is daarom ondertussen een zekerheid geworden. Er valt nog zoveel te zien.

Ondertussen hebben we de omgeving van Cusco achter ons gelaten en rijden we dagen door de bergen zonder duidelijke bestemming of bezienswaardigheden, maar soms is de reis zelf de bestemming. De omgeving is zeer afwisselend, van hoge passen tot diepe kloven. We maken veel hoogte meters op en neer en worden een beetje suf van de miljoen bochten. Het gaat daarom niet snel, maar we hebben geen haast. We zien landschappen die doen denken aan de ruige woestheid in Schotland of IJsland, behalve dat hier dan kleurig geklede herderinnen met hun lama’s lopen. Dan rijden we weer door bossen of lappendeken akkerlandjes of zien we vreemd gevormde rotsen, watervallen, brede snel stromende rivieren en in de verte af en toe besneeuwde bergtoppen. Dan ineens weer een dorp waar we dan heerlijk lunchen voor een paar euro op een markt of wegrestaurantje, en waar altijd wel een paar mensen in lachen uitbarsten en wijzen als ze de truck met motor met vreemd nummerbord en met een lange en een blonde in de cabine, zien. Het blijft leuk en geeft vaak opening tot contact. Zoals bijvoorbeeld Francisca, een verpleegkundige in Ayacucho, die tijdens het gesprek steeds meer ontdooit en honderduit vraagt én vertelt. Of Alberto, de verzekeringsagent in Huancayo, die zo enthousiast is dat hij ons trakteert op ijsjes en iedereen op het plein waaraan we die dag wonen, gaat uitleggen wie we zijn en waar we vandaan komen. Of twee verlegen jonge mannen die niet veel durven te zeggen maar later via Whatsapp (het tel.nr. staat op een sticker die we vaak aan mensen geven) allerlei bruikbare tips geven over wat er allemaal te zien is in de omgeving. Ieder dorp wenst ons middels spandoeken boven de weg welkom als we het in rijden en feliz viaje als we er weer uit rijden, en dat is het, een gelukkige reis, zo fijn.

Ayacucho is de enige stad van betekenis die we deze dagen tegen komen en er wordt, tot onze grote verrassing, alvast een voorproefje genomen op het carnaval dat hier over een paar weken zeer uitgebreid gevierd wordt. In het oude centrum, met kleurige huizen, mooie houten balkonnetjes en boogpoortjes, lopen we zo de optocht in en kijken we onze ogen uit. Vele dorpen en wijken in de omgeving hebben een groep afgevaardigden gestuurd die allemaal met hun eigen soort kleding, dansers en muzikanten één lange stoet vormen, een kakofonie van kleur en geluid, een lust voor het oog. Als er een regenboog verschijnt die de kleuren op het centrale plein nog eens versterkt is het plaatje compleet en staan we met open mond in het rond te kijken, wat een feest en saamhorigheid, iedereen heeft plezier, geweldig. Het gaat tot diep in de nacht door, waardoor we al snel terug verlangen naar de rust en ruimte in de bergen, dus gaan we de volgende dag weer verder met de prachtige doch vermoeiende roadtrip.

Na 8 dagen bochten en veel ge-op-en-neer twijfelt zelfs Michiel of we toch niet een stukje over de (oersaaie en drukke maar rechte en vlakke) Panamericana door de woestijn aan de kust moeten doen. Dit soort twijfels dienen zich vooral aan tegen het eind van de middag, als de wolken zich samenpakken, het uitzicht daardoor verdwijnt en de regen weer los barst. We zijn dan hangerig en moe van de lange rijdag en onze hoofden zitten vol van alle indrukken. Juist op zo’n moment krijg ik een appje van Gert en Irma, overlanders die we 5 jaar geleden in Argentinië ontmoetten en sindsdien nog wel eens contacten via whatsapp met vragen en/of praktische informatie over en weer, we hebben veel gemeen met elkaar. Ze blijken nog geen 40 km van ons vandaan te zijn, zo bizar toevallig, dus spreken we af elkaar halverwege te treffen en daar kletsen we zo een halve dag weg langs de kant van de weg net als toen onder het genot van een bakkie met appeltaart, super gezellig! Zij komen uit het noorden, waar wij naar onderweg zijn, en rijden in tegenovergestelde richting. Hun enthousiasme over de Cordillera Blanca, een prachtig hoog deel van de Andes, met meerdere 6000 meter pieken, nog eens 5 dagen rijden door de bergen vanaf hier, maakt dat we (nog) niet voor de Panamericana kiezen maar op hoogte blijven en hopen dat de regen niet teveel roet in het eten gooit qua modder en aardverschuivingen.

Het regent nog veel de volgende dagen en we rijden nu door een gebied waar meerdere mijnen zijn, meestal niet de mooiste gebieden. Ook een vreselijke, lelijke, deprimerende stad, Cerro de Pasco, waar een groot deel van de inwoners en eigenlijk alle kinderen al gezondheidsproblemen hebben door giftige metalen in de grond en de lonely planet afraadt om daar water te drinken of überhaupt lang te blijven, nou dat waren we ook niet van plan. Gelukkig halen we het nog net voor zonsondergang om naar een volgend dorp te rijden waarvan we gehoord hebben dat daar een fijn hotel is met zwembad, die het toestaat om overlanders te laten overnachten in de tuin en tegen betaling mogen we gebruik maken van alle faciliteiten en krijgen we nog ontbijt ook! Wow een soort minivakantie na 10 lange rijdagen zonder rustdag. Heerlijk.

De slechtste en bochtigste weg van deze hele reis moet nog komen en de weersvoorspelling ziet er niet goed uit. Na twee dagen uitrusten bij het hotel besluiten we verder te gaan op de dag die volgens de berichten het minst regenachtig zou zijn. Nou het regent de hele dag pijpenstelen en de weg blijkt maar voor 50 procent te zijn geasfalteerd, af en toe komt er een heel stuk ripio, dat nu snel in blubber verandert door grond van eerdere aardverschuivingen die nog niet allemaal is opgeruimd. Vaak is het op die plekken ook nog eens extra smal en zit het er vol diepe kuilen en hobbels, pfffff. Het is de enige mogelijke weg, dus we ploeteren door, soms met samengeknepen billen en zelfs een paar keer met de 4x4 ingeschakeld voor wat meer power en grip. We doen 8 uren over 150 km en zijn het uitgeruste gevoel alweer kwijt. Gelukkig is de omgeving wel weer prachtig en staan we uiteindelijk aan een mooi meertje vol eenden met blauwe snavels en bruine omhoogstekende staarten. We maken de volgende ochtend een mooie wandeling o.a. over een paar hangbruggen waar we vriendelijke indianen tegenkomen die ons meerdere keren welkom heten. We rijden een laatste pas over en vergapen ons aan de hoge grillige besneeuwde bergen van de inderdaad hele mooie Cordillera Blanca, die echter ook alweer snel in de wolken verdwijnen zodra de middag sessie regen weer begint die vervolgens niet meer ophoudt.

De volgende dag willen we de gletsjer Pastoruri bezoeken echter is er nog steeds geen berg te zien. Einde van de ochtend klaart het een heel klein beetje op en wagen we de 30 km ripio die vol plassen staat, we slippen 1x van de weg een geul in waar we met 4x4 gelukkig weer uit komen, keren is geen optie op deze smalle weg, dus verder omhoog richting gletsjer. Gelukkig geen tegenliggers of achteropkomers, we kunnen in ons eigen tempo door tuffen. Ook wel weer een heel bijzonder landschap met reuze bromelia’s (Puya Raimondii) van 12 meter hoog die als lange antennes in groepjes bij elkaar staan. Nog nooit gezien! Prachtig! Tevens een soort drive inn rotstekeningen (uit 200-500 AD) waar we vanuit de truck naar kunnen kijken omdat de overhangende rots, die als dak fungeert, vlak langs de weg staat. De gletsjer ligt op 5000 meter en het is nog best een klim vanaf de parkeerplaats, maar we halen het en kunnen zelfs tot aan de onderkant van de gletsjer lopen waar het ijs mooi blauw is. Bijzonder, zeker gezien het feit dat de gletsjer rapido kleiner wordt en er, volgens de berekeningen, over een paar jaar niet meer zal zijn door de klimaatverandering. Blij dat we ‘m nog even konden zien. Als we terug lopen naar beneden begint het hard te waaien en te hagelen en alles zit weer potdicht, brrrrrrr. De behoefte aan 3xZ (zon, zee en zuurstof), wordt steeds groter en als het de volgende dag weer heel de dag regent, de bergen niet te zien zijn en hiken onmogelijk is, nemen we alsnog voortijdig een afslag naar de kust en bewaren deze Cordillera voor een andere keer.

Na twee dagen dalen, bereiken we de kust. Met de regen verdwijnt ook het groen en er verschijnen steeds meer duinen. Op de grens onder aan de bergen naar de woestijn liggen grote mango- en appelboomgaarden. Het ruikt er heerlijk naar rijp fruit. Het is druk op de weg met vrachtwagens vol mango’s die blijkbaar deze periode geplukt worden. Een grote zak van 20 kg (!) kost 3 euro, ik schat dat er zo’n 60 tot 80 stuks inzitten, dat zijn er wat teveel voor ons, hoewel we ze wel dagelijks eten, ze zijn zoveel lekkerder hier dan in Nederland.

We rijden verder op de Panamericana, die soms een tweebaansweg is die lekker doorrijdt, maar meestal in steden en dorpen veranderd in een hindernissenbaan met heel veel drempels, stoplichten, gaten en hobbels en opstropende rijen vrachtwagen combinaties die moeite hebben met de krappe bochten in zo’n stad. Bij veel slechte stukken in de weg staan mensen zand of grind in de kuilen te scheppen en houden dan een emmer op waar je een muntje in kunt gooien als dank voor hun noeste arbeid.

Vlakbij Trujillo gaan we aan de zee staan en trekt Michiel nog een vastgereden auto los. Een prachtige zonsondergang, heerlijke temperaturen, de luiken kunnen weer open en genoeg zuurstof om na een maand boven de 3000 meter eindelijk weer eens een hele nacht te kunnen doorslapen. Helaas ligt er ontzettend veel vuilnis, wat dan weer veel vliegen genereert, plus dat het er gewoon niet zo gezellig uit ziet. Tijd voor een lekkere lange douche ook, dus rijden we de volgende dag door naar een camping die aan de voet van een oud uitziende enorme stapel adobe (van stro en modder gemaakte) stenen ligt. Het blijken er miljoenen en het is een piramide/tempel van de Moche beschaving die in Peru bij riviermondingen woonden zo’n 500 tot 2000 jaar geleden. Tot de Inca’s en daarna de Spanjaarden het stokje overnamen.

In de week die volgt bezoeken we verschillende musea op verschillende opgravingsites langs onze route verder naar het noorden en leren we veel over de Moche cultuur. Ze konden niet zo ingenieus bouwen als de Inca’s, maar maakten wel unieke vazen van keramiek, versierden muren met kleurrijke reliëfs en bouwden hun tempels dus van adobe (i.p.v. steen), dat in al die eeuwen langzaam weg “smelt” door heftige regenseizoenen en overstromingen tijdens el Nino (als de warme golfstroom tijdelijk van plek verandert 1x per zoveel jaar). De leiders waren erg belangrijk en werden met veel ritueel, schatten en zelfs met hun nog levende vrouw, kinderen, dieren en de dienstdoende priester bij de begrafenis begraven. Veel graven zijn uiteraard leeg geroofd, maar sommigen zijn alsnog gevonden, zelfs nog recent, het doet denken aan een Indiana Jones verhaal. De voorwerpen die daarbij gevonden zijn, geven veel info over hoe het er in die tijd aan toe ging. We vinden het allebei verrassend boeiend, en de gouden, zilveren en andere handgemaakte zaken zijn prachtig en kunstig gemaakt en getuigen van een hoge mate van beschaving en creativiteit. Hun ontwerp van kleine rieten bootjes die geroeid worden met een bamboestok wordt nu nog steeds gebruikt door vissers en zien we af en toe langs de kust op zee in actie.

Bij één van de pieren waar vissers hun vangst naar de afslag brengen, zien we weer een bijzondere samenwerking tussen mens en dier. De vis wordt namelijk ter plekke schoongemaakt en het afval in de zee gekiept. Natuurlijk komen daar de gebruikelijke opportunisten als pelikanen en fregat vogels op af, maar op deze plek dus ook tientallen zeeschildpadden! We zagen er nog nooit zoveel bij elkaar! Op hun beurt trekken zij weer toeristen dus extra inkomsten voor het dorp aan, een win win voor mens en dier. Wel een beetje apart gezicht die toeristen die in groepjes en voorzien van gopro’s om de schildpadden (en dus ook tussen het visafval) drijven in hun rode zwemvesten. Wij kijken wel vanaf de pier. De schildpadden lijken overigens geen last te hebben van de toeristen en zijn vrij om te komen en gaan.

Bijna helemaal in het noorden van Peru aan de kust is een fijne camping aan het strand zien we bij andere overlanders via Polarsteps. Daar vertoeven we nog 3 dagen voor we naar Ecuador vertrekken waar we op een bepaalde datum willen zijn omdat Mirjam en Dennis (vrienden van ons) daar rondtrekken met een Djoser groepsreis en we hun willen verrassen. Elke en Axel, een Duits stel dat we eerder in Sucre tegenkwamen, staan ook op de camping en later komt er nog een Duits stel die in Cusco stonden, ook met een truck camper. Gezellig! Er is een zwembad, het is heerlijk weer, 34 graden en zon (regenen doet het ‘s nachts), en de Zwitserse eigenaars maken een heerlijke Peruaanse cocktail namelijk Pisco Sour die we iedere middag al kletsend in het zwembad nuttigen. We eten superverse ceviche en chicharron van vis (soort kibbeling). We zien grote groepen pelikanen vlak over de golven zweven en ook nog een groep flamingo’s! Iedere zonsondergang is weer anders, maar altijd prachtig, de silhouetten van de palmbomen maken het vakantiegevoel compleet. We vinden een bot van een schildpad, een opgeblazen kogelvis en alle vormen en maten drijfhout al juttend en wandelend op het strand. We maken een groot kampvuur met z’n allen.

Dit zou een mooi einde zijn van onze reis, maar we hebben gewoon nog een maand en nog een land! Wat een ongekende luxe is dat toch, hoewel thuis toch ook alweer begint te trekken. Maar eerst gaan we Mirjam en Dennis verrassen in Cuenca, 10 dagen met hun samen de kust ontdekken, de truck stallen en als kers op de toch al zo fijne taart nog 10 dagen naar de Galapagos!