De laatste maand verblijven we in Ecuador met veel afwisseling en verrassingen. We reizen o.a. 10 dagen met vrienden Mirjam en Dennis uit Nederland langs de kust, we zien onverwacht een topconcert van Sting, door hevige regenval maken we landverschuivingen en overstromingen mee en zien we geen enkele vulkaan, waar Ecuador zo om bekend staat, door alle bewolking, worden we veel aangehouden door corrupte agenten, wonen we een week in een biergarten en zijn we overdonderd door het natuurschoon op de Galapagos.

Dit verhaal start als we eind februari van Peru naar Ecuador rijden. Bij de grens wordt ons al verteld dat reizen met een barst in het raam en met een motor voorop niet toegestaan is in Ecuador. Toch worden we zonder verdere problemen door gelaten en krijgen we zelfs het mobiele nummer mee van de hoofddouanier voor als we problemen ondervinden bij politiecontroles.

We hebben een beetje haast want over twee dagen komen onze vrienden met de Djosergroep aan in Cuenca, een grote, mooie, koloniale stad in de Andes, waar we ze willen verrassen want eigenlijk hebben we pas over een week afgesproken. Eenmaal de grens over verandert de Panamericana van een dorpsweggetje met veel hobbels en kuilen naar een brede, gladde 3baans snelweg. De woestijn van Peru laten we achter ons en we rijden direct tussen de groene bananenplantages en palmbomen. Er ligt nauwelijks meer vuilnis langs de weg, het is er schoon en modern, de huizen zijn mooi en af, er wordt afgerekend in Amerikaanse dollars en de diesel blijkt spotgoedkoop! We vinden Ecuador nu al leuk!

We rijden de mooie, groene bergen in en halverwege staat een lange file. Er blijkt een aardverschuiving over de weg heen geschoven te zijn en het duurt zeker nog een halve dag voor het kleine buldozertje zich door de grote modderhoop heen heeft gezwoegd. Michiel maakt foto’s met de drone. Gelukkig hebben we ons huis bij ons, dus dat wachten is helemaal geen probleem. Wel zijn we pas tegen de avond in Cuenca. De volgende dag zijn we al snel gespot via de app Polarsteps en ziet ook Mirjam dat we ineens nog maar 3 km van elkaar verwijderd zijn. Er volgt een heerlijk weerzien met knuffels, bijpraten, borrelen en de stad verkennen, de middag vliegt om! Daarna moeten zij door met hun drukke reisprogramma waarin o.a. nog een weekje Galapagos. We zullen ze na afloop oppikken in de buurt van Guayaquil.

We verkennen Cuenca nog een paar dagen. Er zijn veel musea, waarvan we er een paar bezoeken o.a. hoe Panamahoeden gemaakt worden (die komen origineel van hier), de geschiedenis van Ecuador en een expo over de koppensnellers van de Amazone. Op straat is veel streetart te zien, veelal met een link naar de oorspronkelijke bevolking, en de flora en fauna van het land. Op de markt eten we heerlijke stukjes varken uit de oven (hornado), we halen nog een biertje in de Belgische kroeg omdat die gewoon de lekkerste zijn, en proberen de leuke lunchtentjes vooral bedoeld voor toeristen met bijbehorende prijzen. Ondertussen bereidt de stad zich voor op het komende carnaval. Veel jeugd spuit elkaar nat met spuitbussen vol schuim, gooien met waterballonnen en schieten met supersoakers (waterpistolen), ook duwen ze elkaar in stadsparken in de fonteinen. Dit dagen lang, met veel lol en leedvermaak, ook wij zijn natuurlijk dankbare slachtoffers.

Bij een uitzichtpunt zien we dat er een groot podium wordt opgebouwd in het stadsstadion, ook i.v.m. carnaval denken we. Als Michiel ‘s avonds na het eten op internet kijkt wat voor muziek er zal spelen, blijkt dat er die avond een concert van Sting is! Met nog een half uur te gaan, springen we op de fiets richting stadion, scoren kaartjes op straat voor een paar tientjes, rennen naar de ingang en vijf minuten later speelt de 73-jarige Sting twee uur lang compleet jeugdsentiment tegen een achtergrond van Andesbergen en koloniale kerken afsluitend met een gigavuurwerk. Wow wat een avond, net een droom!!

Na een weekje stad is het weer hoog tijd voor wat natuur. De reis naar Guayaquil duurt twee dagen en onderweg hebben we mooi de tijd om PN el Cajas te bezoeken. Dit natuurgebied ligt hoog in de bergen en we maken er een werkelijk prachtige wandeling van bijna 4 uur, langs meren, watervallen, bijzondere bloemen en door een sprookjesachtig bos met roodbruine kronkelbomen begroeid met knalgroene mossen, varens en felgele zwammen. Het voelt zo heilzaam zo’n trekking into the wild, de stilte, de mistflarden door het coulisselandschap, hier en daar een kolibrie, orchideeën, vreemde vetplanten, heel fijn.

We zakken naar zeeniveau terug de Panamericana op. Hier af en toe een tolpoort, geen probleem. Maar vlak daar achter vaak een politiecontrole omdat iedereen daar toch al stapvoets rijdt en zo makkelijk aan te houden is, wel een probleem! De eerste agent mekkert over de motor voor op, ik laat hem een brief zien (zelf geknutseld in de nachtdienst ooit) in het Spaans en Engels waarin de ANWB zogenaamd verklaart dat we toestemming hebben van de Nederlandse overheid om zo te rijden met allerlei stempels en handtekeningen er op. Dan verplaatst hij snel z’n aandacht naar de scheur in de ruit (die er al in zit sinds aanschaf 9 jaar geleden), 400 dollar boete, zegt hij, cash te betalen aan hem natuurlijk. Michiel legt uit dat het net gebeurd is en we op zoek zijn naar een garage voor reparatie. Ondertussen maak ik een foto van hem en dat geeft de doorslag. We mogen verder, zonder te betalen, maar ik moet wel de foto van m’n telefoon wissen.

We pikken Mirjam en Dennis op in Guayaquil, superleuk, en kruipen gezellig met z’n vieren in de cabine voor in om nog een paar uur door te rijden naar de kust. Ook dan worden we nog twee keer aangehouden met de vraag om geld (bij elkaar geteld zitten we die dag op 1200 dollar aan boetes!), de ene agent beweert dat we door rood gereden zijn en de ander maakt zich druk dat onze oldtimer geen gordels heeft. Ook hier steeds weer dezelfde tactiek, Michiel houdt zich dom, spreekt zogenaamd nauwelijks Spaans, laat stiltes vallen en geeft nooit geld en ik of Dennis gaan na een kwartier foto’s maken, waarna we dan uiteindelijk weer zonder boete verder mogen. Enigszins tijdrovend is dit wel en tegen zonsondergang zijn we eindelijk aan zee.

De dagen daarna zijn heerlijk, we reizen met z’n vieren langs verschillende plekken aan de kust. Onze vrienden slapen in hostels en wij parkeren de truck er naast. Iedere plek heeft zo z’n charme. Puerto Lopez is echt een vissers dorp en iedere ochtend kijken we onze ogen uit als de vissers hun vangst binnen brengen o.a. marlijnen en pijlstaartroggen. De pelikanen en fregatvogels wachten geduldig op de bijvangst en het slachtafval dat direct op het strand gegooid wordt. We eten ceviche chicharron, garnalen en andere lekkernijen, doen spelletjes als het regent en Mir en ik zingen als vanouds een liedje. We maken een heerlijke wandeling met onderweg zwemmen bij PN Machalilla met z’n Palo Santo bomen, bounty stranden en prachtige golven. In toeristendorp Montanita is het alleen op zondag druk, maar dan ook heel heel druk. Het strand staat vol vrolijk gekleurde parasolletjes en strandstoelen, die na vijven allemaal weer verlaten zijn als de lokale toeristen terug gaan naar het achterland. We parkeren de truck op het nu lege strand en maken broodjes hamburger die we met zonsondergang en in bijzijn van alle buurtkatjes gezellig oppeuzelen. De volgende dag door naar Hosteria Farallon, waar we ook een paar dagen blijven. Heerlijk zwembad op de kliffen waar voortdurend pelikanen voorbij zweven. Hotel is tevens museum, vol kunst, kitsch en antiek, een fijne plek. De laatste dagen zijn we in Salinas, het Miami van Ecuador, stad met hoogbouw, lange boulevard maar ook het meest westelijke punt van dit land. We zien er een blowhole, waar de zee omhoog spuit bij iedere golf, 3 gronduiltjes en een paar zeeleeuwen.

Nadat we onze lieve vrienden weer in Guayaquil hebben afgezet, is het ineens stil en zijn we enigszins verdrietig, de heimwee slaat toe (vooral bij mij dan). Ook voelen we ons allebei lichamelijk niet zo lekker. Het is bloedheet, de luchtvochtigheid niet te harden, dus rijden we snel de hoogte in richting koelte, ook in de hoop eindelijk iets van het vulkanenlandschap te gaan zien. Eerst moeten we door een overstroomd gebied waar auto’s op laadwagens gezet worden om zo de ondergelopen weg te overbruggen en 15 km verder, waar het wat droger is, weer te worden uitgeladen. Onze truck staat hoog op z’n pootjes, dus wij rijden er zonder probleem doorheen. Wel spannend, want de weg, de berm en eventuele gaten zijn niet meer te zien. Plaatselijke bewoners, tot hun kruis in het water, gidsen de vrachtwagens steeds een stukje verder, zo verdienen ze een paar centen bij.

Eenmaal op hoogte is het heerlijk koel, koud soms zelfs! Lekker weer slapen onder het dekbed. Veel regen en laaghangende bewolking, af en toe een glimp van een besneeuwde vulkaan. We besluiten in één ruk door te rijden naar de camping in het noorden waar we gaan stallen. De bezienswaardigheden bewaren we voor een volgende episode als het hopelijk wat beter weer is. Het rijdt lekker door over de ondertussen 4baans weg richting Quito, de hoofdstad. We rijden ongemerkt de evenaar over en komen aan bij Finca Sommerwind, de camping/stalling/biergarten van Hans, een geëmigreerde Duitser, die hier aan een groot meer in de bergen bij Ibarra, een leuke toko heeft opgebouwd waar veel overlanders samen komen. Gezellig kletsen met nieuwe en bekende medereizigers, wagen opruimen en stallingsklaar maken, curryworst, wienerschnitzel en lekkere biertjes, een lieve hond, een wasmachine, fijne temperaturen en Hans die ons voorziet in alles wat we nodig hebben voor de truck. Meer hebben we niet nodig. En weer is er zo een week voorbij.

Naast het in orde maken van de truck, moeten we ook bedenken wat we allemaal nodig hebben voor de Galapagos waar we de laatste 10 dagen heen gaan. Maar ook wat we gaan doen bij terugkomst in Nederland. We praten over de toekomst, onze dromen en wensen en proberen ondertussen weer werk te vinden. Mijn werkgever heeft gelukkig nog plek voor me, maar voor Michiel ligt dat anders. De AVR, waar hij 35 jaar gewerkt heeft, heeft geen vacatures en het werkklimaat in Nederland met z’n vele regels plus de situatie in de wereld zorgen er voor dat fabrieken sluiten en er een overschot aan operators op de markt komt. De goede tijden lijken voorbij en we dienen onze plannen daar op aan te passen. Zomaar ontslag nemen, doen we misschien niet meer zo snel, tenslotte zijn we nog financieel afhankelijk van werk. Een nieuwe baan vinden gaat nu nog wel lukken, maar mogelijk komende jaren niet meer gezien de veranderingen maar ook onze leeftijd gaat misschien mee tellen. We hebben 5x een half jaar heerlijk kunnen reizen en ongekende vrijheid ervaren, dat hebben we in ieder geval mooi meegenomen!

We nemen afscheid van het overlanderleven met mixed feelings (ik mis de truck nu al). Maar eerst vliegen we in een paar uurtjes naar de Galapagos eilanden, mijn grote droom! (Michiel was er 29 jaar geleden al). We verblijven 3 dagen op het eiland San Cristobal, maken daarna een cruise van 5 dagen met 10 andere toeristen en daarna nog 3 dagen afnavelen op Santa Cruz voor we in één keer naar huis vliegen.

Het is alles wat ik er van verwachtte. Veel tamme dieren zoals pelikanen, Jan van Genten, hagedissen, leguanen, zeeleeuwen, vinken en fregatvogels. Vreemde, mooie bloemen, planten, cactussen, bomen en ongerepte natuur. Prachtige onvervuilde witte stranden vol bijzondere schelpen, rode krabben, zwarte zeeleguanen en rustende zeeleeuwen. Super snorkel water met goed zicht op de zeeschildpadden, grote scholen vis, fluoriserende papagaaivissen, speelse zeeleeuwenpups en zelfs hamerhaaien (zie video)! ‘s Nachts de Melkweg boven ons hoofd. Zeekajakken op azuurblauw water. Het paradijs op aarde! Dé perfecte afsluiter van deze 5^e episode in Zuid Amerika. Of er nog een volgende komt? Vamos a ver (we gaan het zien).

Bedankt voor het meereizen en meeleven, dat maakt onze reis altijd extra leuk! Ook bedankt voor de extra fotoruimte, maar dat is echt niet nodig, helaas meer een verkooptruckje van deze site. We verheugen ons er enorm op iedereen weer live te zien, tot snel!

Voor meer foto’s, filmpjes en de gereden route zie: Volg me op mijn reis ‘Panamericana deel 5‘ via https://www.polarsteps.com/MariekeVerzijlbergh/12468611-panamericana-deel-5?s=76fc6c53-777b-48dd-8a95-dcdf2a30b92b

En heb je er dan nog geen genoeg van, koop dan ook op 26 april de Telegraaf! 📰😜